Dag 1 — Een onverwacht mooi begin

Wat een verrassing vanochtend, toen onze sponsorkindjes na het ontbijt in het hotel stonden. Helemaal onverwacht kwamen ze hun sponsorouders begroeten — een bijzonder moment dat ook voor de sponsorouders veel losmaakte. Op een rustige en liefdevolle manier vonden ze elkaar. De ene wat verlegen, de andere al meteen enthousiast, maar uiteindelijk ging ieder sponsorkindje hand in hand mee met zijn of haar sponsorouder.

Samen trokken we naar het Monkeypark, waar de meeste kindjes nog nooit een aapje van dichtbij hadden gezien. Net zoals eerder op de ochtend waren er durvers en twijfelaars — maar met wat geduld en aanmoediging gaven ze uiteindelijk allemaal met veel plezier de aapjes eten.

Na het magische bezoek aan het Monkeypark trokken we samen richting het restaurant. Wat een feest: een volledig bord vol frietjes en kip, speciaal voor onze sponsorkindjes. Voor velen was het de eerste keer dat ze zoiets kregen — en dat zag je in hun ogen.

We hadden extra porties voorzien, zodat ze met een volle maag én een overschotje naar huis konden. Want wat overbleef, ging mee naar hun gezin. Daar zou het vast met evenveel smaak én dankbaarheid verder opgesmuld worden. En dan: frisdrank. Een waar festijn, want dat kennen ze niet. Alleen al dat flesje in hun hand was pure vreugde.

Daarna trokken we met z’n allen naar Paradise Beach. Een zee… zó groot! Een strand… zó wit! En zoveel water… “Wat is dit?” vroegen sommigen verbaasd.

Met veel geduld en een hele hoop plezier waagden ze zich aan de eerste stappen in zee. Eerst voorzichtig, voetje voor voetje, maar al snel rolden ze in het water, spetterden ze rond en vlogen de ballen over en weer. Hun gelach vulde de lucht.

Voor kinderen die zelden buiten hun dorp komen, was dit een dag als geen ander. Een dag vol eerste keren. Een dag die ze nooit zullen vergeten, en die ze thuis met glinsterende ogen zullen navertellen.

Ook voor de sponsorouders was het een diep ontroerende ervaring. Een hele dag samen met hun sponsorkindje, vol verbondenheid, warmte en liefde.

We hebben vandaag niet alleen harten geraakt — we hebben ze met elkaar verbonden.

Dag 2 – Met beide voeten op de grond

Vandaag bracht ons iets wat voor velen moeilijk in woorden te vatten is. Een ervaring die raakt tot diep in het hart. We staken de rivier over met een overvolle ferry, richting een klein, lokaal dorp. Wat we daar zagen, voelden en meemaakten, liet niemand onberoerd.

We werden verwelkomd met zang en dans — zo hartelijk, zo puur. En dat terwijl de mensen daar nauwelijks iets bezitten. Kinderen in gescheurde kleding, families die leven met het allerminimum, maar zó dankbaar, zó oprecht gelukkig.

We hadden zakken rijst mee en verdeelden ze over de tien compounds van het dorp. Maar wat zij ons teruggaven… dat is met niets te vergelijken. Ze slachtten zelfs één van hun geiten om ons een maaltijd aan te bieden. Authentiek, lokaal, met zoveel liefde bereid. Het raakte ons diep.

We kregen een inkijk in hun dagelijks leven. Geen huis zoals het onze, opgebouwd uit kamers. Nee — daar deelt het hele gezin één ruimte. Een kamer waarin geleefd, g

en geslapen wordt, 1 bed voor de ouders en de kinderen slapen errond op de grond. Badkamers bestaan er niet. Enkel een eenvoudig putje buiten, meer is er niet. Koken gebeurt buiten op hout. Elektriciteit, een mini zonnepaneeltje dat hen een paar uur voorziet van Elektriciteit. Water gaan ze halen uit waterputten. Ze leven van hun dieren en groenten die ze kweken.

Dit alles zet iedereen bij in mijn groep met beide voeten terug op de grond. We beseffen weer hoe luxueus en vanzelfsprekend alles in België is. Het contrast is groot, maar de les is simpel: geluk zit niet in bezit, maar in mensen. In warmte. In delen.

We willen iets terugdoen. Daarom starten we een inzamelactie voor dit dorp. De kinderen daar verdienen kleren die niet gescheurd zijn, een knuffeltje, een paar schoenen. Iets kleins dat voor hen zó groot is. Doe je mee? Vul een bananendoos en voor 12 euro verzendingskosten help je de kinderen van dit dorp Alvast bedankt.

Want mensen die zelf niks hebben, hebben vandaag het weinige dat ze hadden met ons gedeeld.

Dat raakt. Dat verandert je. Dat neem je mee, voor altijd.

Dag 3 – Lachen, leren, delen… en dansen!

Vandaag stond in het teken van de Seidemann School. We werden er zoals altijd met open armen én luid gezang onthaald door de kinderen — een warm welkom dat niemand onverschillig liet.

De cadeautjes die we meebrachten toverden massa’s blije gezichten tevoorschijn. Zoveel oprechte vreugde, zoveel kleine gelukjes.

Zelfs onze Jens bleek een geboren leraar. Een lesje waarover nog lang nagepraat zal worden, vooral door hemzelf maar ook door onze Seidemann kinderen.

’s Middags genoten we van een heerlijke lokale maaltijd in ons eigen schoolrestaurantje.

In de namiddag bezochten de sponsorouders hun sponsorkindjes thuis. Ontroerende ontmoetingen, warme handen, trotse ouders, nieuwsgierige broers en zussen, veel dankbaarheid en veel happy Faces.

En dan… een avond om nooit te vergeten.

Eerst samen de zon zien ondergaan. Daarna, onder de sterrenhemel: vis op de barbecue, vurige djembe-muziek, een kampvuur… en vooral: zingen, dansen, plezier maken.

Zo lokaal, zo puur, zo écht — dit is het Gambia dat je als toerist niet te zien krijgt.

Wat een dag. Wat een rijkdom. Wat een verbondenheid.

De sponsorouders dragen dit stuk van Gambia voorgoed met zich mee.

Dag 4 – Een grote stap vooruit

Vandaag was een dag die ons nog lang zal bijblijven.

We hadden een belangrijke en hoopvolle ontmoeting met UNICEF Gambia. We werden warm ontvangen en met veel respect benaderd voor wat wij als particuliere organisatie doen voor de Gambiaanse kinderen.

En het goede nieuws? We worden betrokken en geconnecteerd met alle instanties en hun relaties om zo deel te nemen aan al hun programma’s!

Dat betekent dat ook de kinderen van onze privéschool toegang hebben tot dezelfde steun die overheidsscholen ontvangen:

– Vaccinaties

– Programma’s rond meisjes en vrouwenzorg

– Gezondheidsprojecten

– En zoveel meer.

We zijn dankbaar, trots en hoopvol voor wat nog komt.

In de namiddag reden we naar school, waar alle sponsorkindjes én hun ouders aanwezig waren. De dozen die jullie als sponsorouders met zoveel liefde opstuurden, werden uitgedeeld — en de vreugde op de gezichten was onbeschrijflijk.

Daarbovenop kreeg elk gezin een extra zak rijst van 25 kg, dankzij een kleine overschot van het sponsorgeld én een bijdrage van Safi vzw. Een mooi gebaar dat écht het verschil maakt.

Als afsluiter van deze dag trokken we naar de lokale markt, waar we handgemaakte producten aankochten. Deze brengen we binnenkort mee naar België om te verkopen op de Fairtrade-markten. Daarmee steunen we twee kanten tegelijk: de lokale makers hier én de school in Gambia met de opbrengst.

Vandaag voelden we het écht: elke stap, hoe klein ook, brengt ons dichter bij een wereld met gelijke kansen.

Dag 5 – Een feest om nooit te vergeten 🎉

Vandaag vond het langverwachte grote schoolfeest plaats voor de kinderen van de Seidemann School — en wat een dag werd het!
Een echt feest op school is hier zeldzaam, dus de verwachtingen waren hoog… en die werden ruimschoots overtroffen!
Er klonk muziek op het schoolplein, de kinderen dansten, speelden spelletjes in groepjes en genoten met volle teugen.
Van puzzelen tot eendjes vissen, van plasticine tot tattoos — er was zóveel te beleven!
En jawel, ook een springkasteel stond paraat. Zoveel blijdschap, zoveel gelach, zoveel kindergeluk op één plek.🥳
Het oudercomité zorgden samen met de sponsorouders voor een heerlijke maaltijd. Het werd een dag vol kleur, spel, muziek én verbondenheid — eentje die nog lang zal nazinderen in de herinnering van deze kinderen.
Voor de meesten was het de perfecte start van de paasvakantie.
Maar het was ook een dag van afscheid.
Sponsorouders namen afscheid van hun sponsorkindjes… een moment dat voor sommige kindjes niet gemakkelijk was, met traantjes hier en daar. Maar bovenal zagen we stralende gezichten, warme knuffels en harten vol dankbaarheid.
Vandaag was zeldzaam, bijzonder en diep menselijk.
Een feest van liefde, vriendschap en eindeloos veel kindergeluk.❤️

Dag 6 : Een dag vol kleuren, geuren en goede zorgen

Na enkele intense te drukke dagen was het vandaag tijd voor een iets rustiger ritme. Maar stilzitten? Dat staat niet in ons woordenboek!

We trokken naar Brikama, waar lokale houtsnijders met veel vakmanschap prachtige houten beelden maken. Elk stuk vertelt een verhaal — en binnenkort brengen we die verhalen mee naar België. De opbrengst van deze kunstwerken zal volledig terugvloeien naar ons project. Zo blijft de cirkel van geven en ontvangen rond.

We dompelden ons tevens onder in de kleurrijke chaos van de lokale marktjes. Wat een drukte, wat een geuren, wat een leven en een mooie kans om de echte sfeer van Gambia op te snuiven.

Er vond ook een mooie ontmoeting plaats met het oudercomité van de school. Telkens opnieuw horen we hetzelfde: hoeveel respect en waardering er is voor onze directeur Bodejo Jawo, die met een hart van goud deze school leidt. Zijn inzet, liefde voor de kinderen en toewijding aan kwalitatief onderwijs worden niet alleen gevoeld — ze worden diep gekoesterd door de hele gemeenschap.

Natuurlijk werden vandaag ook onze leerkrachten in de bloemetjes gezet. Want wie elke dag met zoveel liefde en inzet voor onze kinderen zorgt, verdient ook een cadeau en een dankjewel.

Daarnaast brachten we huisbezoeken bij enkele kinderen met een kwetsbare gezondheid. We bekijken hun situatie van dichtbij, zorgen voor begeleiding en medicatie waar nodig. Geen enkel kind mag uit de boot vallen — daar zetten we ons voor in, met hart en ziel.

De dag sloten we af met een heerlijk diner. Even genieten, even ontspannen, even proeven van de lokale keuken zonder zorgen. Want ook dat hoort bij deze reis.

Dag 7 – Afscheid met een warm hart

De laatste dag van onze inleefreis begon voor sommigen vroeg, met een bezoek aan Tanji, het kleurrijke vissersdorp aan de kust. De levendige markt, de geur van de zee, de roepende vissers, de kleurrijke boten — een plek waar het Gambiaanse leven in al zijn puurheid samenkomt. Een ervaring die binnenkomt en blijft hangen.

’s Namiddags stond in het teken van afscheid. Afscheid van personen die intussen aanvoelen als familie.

We verzamelden nog één keer aan het strand voor een heerlijke maaltijd. Terwijl we genoten van het uitzicht op zee, blikten we terug op deze éénmalige inleefreis: de ontmoetingen, de lachende gezichten, de gedeelde emoties, het werk dat verzet werd — en vooral het hart dat we achterlaten. Nu keren we huiswaarts met onze geesten vol plannen.